XXXVII Przemyska Jesień Muzyczna DO DALEKIEJ UKOCHANEJ

21 listopada (sobota), godz. 18.00, Towarzystwo Muzyczne w Przemyślu

 

DO DALEKIEJ UKOCHANEJ

koncerty z okazji 250 rocznicy urodzin Ludwiga van Beethovena

 

Monika WILIŃSKA-TARCHOLIK –fortepian

Piotr PŁAWNER– skrzypce

Adam Krzeszowiec - wiolonczela

 


 

Monika WILIŃSKA-TARCHOLIK –fortepian

Adam Krzeszowiec - wiolonczela

Tomasz ŚWIERCZEK – tenor

 

W programie: Ludwig van Beethoven, Grażyna Bacewicz, Mel Bonis





XXXVII Przemyska Jesień Muzyczna TAJEMNICE HILDEGARDY

20 listopada (piątek), godz. 19.00, Kościół O.O. Karmelitów w Przemyślu

 

TAJEMNICE HILDEGARDY

 

FLORES ROSARUM

Adrianna BUJAK-CYRAN, Katarzyna ŚMIAŁKOWSKA, Katarzyna WIWER

Maria KLICH – lira korbowa

s. SUSI FERFOGLIA – kierownictwo artystyczne/wirginał

 

W programie muzyka św. Hildegardy z Bingen

 

Hildegarda z Bingen (1098 - 1179) pochodziła z Bermersheim w Alzacji. Była wizjonerką i mistyczką, a także pierwszą kompozytorką w dziejach o kompletnej biografii.
Hildegarda swoją pierwszą wizję otrzymała w wieku trzech lat. Jako ośmiolatka zaś została poświęcona Kościołowi i oddana pod opiekę konwentu benedyktynek.
Była zwolenniczka kształcenia kobiet oraz uniezależnienia klasztorów żeńskich od opatów klasztorów męskich.
Swoje mistyczne przeżycia Hildegarda spisała w trzech księgach: Scivias, Liber Vitae Meritorum, Liber Divinorum Operum. Pisała także księgi o medycynie, historii naturalnej i leczeniu.
Hildegarda jest autorką sztuki moralnej Ordo virtutum, do której sama skomponowała muzykę. Jest autorką wielu utworów chorałowych. W latach 1158-1170 podróżowała w celach kaznodziejskich po środkowych i południowych Niemczech, gdzie głosiła kazania. Zapraszano ją także na wykłady w klasztorach.
Zmarła w klasztorze w Rupertsberg w 1179 roku.
W roku 2012 papież Benedykt XVI ogłosił Hidegardę świętą oraz nadał tytuł Doktora Kościoła.

 

Zespół wokalny FLORES ROSARUM (płatki róż) założyła w 2007 roku s. Susi Ferfoglia wraz z grupą śpiewaczek zafascynowanych muzyką św. Hildegardy z Bingen. To właśnie dzieła św. Hildegardy stały się od samego początku uprzywilejowane w repertuarze zespołu, co znalazło swój wyraz także w jego nazwie, nawiązującej do jednego z jej responsoriów. Interpretacja i propagowanie muzyki tej niezwykłej Świętej z nad Renu stała się elementem charakterystycznym, dzięki któ­remu zespół stał się rozpoznawalny w całej Polsce. Flores Rosarum wy­konał scenicznie jedno z najciekawszych dzieł św. Hildegardy, moralitet Ordo Virtutum. Projekt ten zrealizował wraz z szwajcarskim zespołem Peregrina (kier. art. Agnieszka Budzińska-Bennett); jego premiera na­stąpiła jesienią 2013 r podczas festiwalu Fides et amore w Żorach. Z zespołem Peregrina miał okazję pracować i wy­stąpić również z późniejszym repertuarem wielogłosowym z archiwum polskich ss. benedyktynek.
Członkinie zespołu prowadzą ożywioną działalność arty­styczną oraz naukowo-badawczą, co pozwala każdy projekt zacząć od studiowania rękopisu zawierającego wykonywane śpiewy. Poznanie śre­dniowiecznych notacji oraz rozumienie kontekstów liturgicznych, hi­storycznych oraz społecznych, w których powstały dane śpiewy, otwiera drogę interpretacji, która pragnie zostać wierna temu, co się znajduje w danym rękopisie.
Flores Rosarum z chęcią sięgają również po repertuar znajdujący się w polskich rękopisach liturgiczno-muzycznych. Od wielu lat zajmuje się propagowaniem śpiewów zawartych w średniowiecznych rękopisach przechowanych w Archiwum Krakowskiej Kapituły Katedralnej, w ar­chiwach ss. benedyktynek ze Staniątek i ss. klarysek z Krakowa oraz Sta­rego Sącza. Owocem tych badań jest m.in. projekt Żywot św. Stanisława według Wincentego z Kielczy (akkk 52, ok. r. 1320), powstanie płyty ze śpiewami staniąteckimi (Venite, exultemus Domino. Śpiewy Panien Benedytynek z Antyfonarza napisanego za przełożeństwa Ksieni Doroty Szreniawskiej – 1536 r.), projekt Summum bonum amplum do­num prezentujący wielkoczwartkowy obrzęd umywania nóg w klaszto­rze ss. klarysek w Krakowie z franciszkańskiego Graduału 205. Oprócz intensywnej działalności koncertowej zespół angażuje się w inicjatywy propagujące wykonawstwo śpiewu gregoriańskiego w optyce semiolo­gicznej także w ramach liturgii.

 





XXXVII Przemyska Jesień Muzyczna DAMY HISTORII

19 listopada (czwartek), godz. 18.00, Towarzystwo Muzyczne w Przemyślu

 

DAMY HISTORII

 

W programie: Margarethe Danzi, Marianna Auenbruger, Francesca Lebrun, Clara Schumann

 

Eliza PAWŁOWSKA - fortepian stołowy Broadwooda z 1842 r.

Dymitr OLSZEWSKI - skrzypce

 





XXXVII Przemyska Jesień Muzyczna DA CAMERA

15 listopada (niedziela), godz. 19.00, Towarzystwo Muzyczne w Przemyślu

 

DA CAMERA

 

Michał ROT – fortepian

Piotr TARCHOLIK – skrzypce

Wojciech FUDALA– wiolonczela

 

W programie: Rebeca Clarke, Grażyna Bacewicz, Clara Schumann


Rebecca Clarke (1886 – 1979) to angielska altowiolistka i kompozytorka, która mimo trudności, jako jedna z pierwszych kobiet studiowała kompozycję w Royal College of Music w Londynie.
W Queen's Hall Orchestra w Londynie grała na altówce od 1912 roku – ówczesny szef Quins Wood jako pierwszy przyjmował do zespołu kobiety. Clarke założyła też pierwszy żeński kwartet smyczkowy. Swoje kompozycje wydawała na ogół  pod męskim pseudonimem (!)
Sonata na altówkę i fortepian otworzyła kompozytorce drogę do największych sal koncertowych. Sonatę usłyszymy w wersji na wiolonczelę i fortepian/

Grażyna Bacewicz (1909 – 1969) – najwybitniejsza polska kompozytorka i skrzypaczka XX wieku, pochodziła ze znanej litewskiej rodziny muzyków. Kobieta niezwykle uzdolniona - studiowała nie tylko grę na skrzypcach i fortepianie ale również filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Uczyła się m. in. u słynnej Nadii Boulanger w Paryżu.
Fascynowała ją twórczość Karola Szymanowskiego, formy i gatunki klasyczne, które wykorzystała w swoich utworach, a także polski folklor, z którego chętnie czerpała inspirację.
Pisała muzykę na skrzypce, kwartet smyczkowy, fortepian, ale zostawiła też 3 balety i operę radiową Przygoda króla Artura. Próbowała też swoich sił w literaturze – pisała opowiadania, nowele i powieści.
Sonata Da camera, napisana w  1945 roku zarówno w budowie, jak i charakterze wyraźnie nawiązuje do włoskiej, barokowej sonaty świeckiej /da camera/. Wolne, refleksyjne części kontrastują z energią części szybkich i elegancją menueta.

 - Dotąd nie przekroczyłam i już nie przekroczę granicy dzielącej nas od absurdu. Absurdem w tym wypadku nazywam coś, co wydaje się niemożliwe, a co w gruncie rzeczy daje zupełnie nowe wartości – G. Bacewicz
 
Clara Wieck-Schumann (1819 – 1896) – pianistka i kompozytorka, córka despotycznego Friedricha Wicka, pianisty i nauczyciela. Pracowała  w konserwatoriach w Lipsku i Frankfurcie, dużo koncertowała. Po wielu perypetiach i walce z ojcem została żoną Roberta Schumanna i matką ośmiorga dzieci. Po narodzinach kolejnych dzieci nie mała zbyt wiele czasu na komponowanie, ale nadal pisała. Mimo wielkiej miłości do żony Robert, z przymrużeniem oka patrzył na tę  twórczość określając ja mianem:  Frauenzimmerarbeit – dosłownie „produkt pokoju kobiecego”, inaczej - typowa, ckliwa, „babska” twórczość.

Trio fortepianowe g-moll op 17 Clara Schumann pisała będąc w ciąży z czwartym dzieckiem i umilając sobie w ten sposób czas, w którym nie koncertowała.  Jest utrzymane w tradycyjnej formie sonatowej, jednak z romantyczną „poprawką” formy  czyli Scherzem w części II.  Liryzm i romantyczna śpiewność przeplatają się z momentami bardziej dramatycznymi i polifonizowaniem w części ostatniej.
 





XXXVII Przemyska Jesień Muzyczna TAŃCZĄCE EURYDYKI

14 listopada (sobota), godz. 18.00, Zamek Kazimierzowski w Przemyślu

 

TAŃCZĄCE EURYDYKI

 

W programie wybór najpiękniejszych utworów o tematyce kobiecej

 

Katarzyna GURAN – sopran

Anna BOBER - alt

Stanisław KŁOS - saksofon

Łukasz MAGDZIAK – aranżacje/fortepian

Kwartet smyczkowy NELLA FANTASIA

 

 

 





XXXVII Przemyska Jesień Muzyczna KONCERT INAUGURACYJNY

Sebastian Bernatowicz - Nike i inne.
Suita na głos kobiecy, fortepian i orkiestrę kameralną. Prawykonanie.

Suita opowiada o losach siedmiu kobiet językiem muzycznym adekwatnym do czasów, w których żyjemy. To język sprzeczności, liryki i krzyku znamionujący programowy charakter utworu. Tradycyjne środki kompozytorskie uwypuklają treść i budują napięcia. Przesłanie kompozycji jest na wskroś humanistyczne, skierowane do szerokiego grona odbiorców; porusza aktualne, palące problemu współczesnego świata, wzbudza refleksję, stawia tezy i zadaje pytania. Pytania, na które gdzieś w głębi serca wszyscy znamy odpowiedzi.


SEBASTIAN BERNATOWICZ – tekst/muzyka/fortepian
PIOTR TARCHOLIK – skrzypce/dyrygent
MARIANA POLTORAK– sopran
JÓZEF MICHALIK – kontrabas
PRZEMYSKA ORKIESTRA KAMERALNA

8 listopada 2020 r., godz. 18.00, Zamek Kazimierzowski w Przemyślu

 

 






strona główna